0111

⬢⬢⬢

ตอนที่ 111 ใจวานรสิ้นดับ หกหูทำป่วนเส้นทางจาริกตะวันตก

ภูเขาฟางชุ่น ใบไม้ร่วงหล่นเต็มขั้นบันได

ต้นโพธิ์ที่เคยเป็นพยานให้แก่การแสดงธรรมนับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้เหลือเพียงใบไม้แห้งกรอบ ร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบเชียบท่ามกลางสายลมฤดูใบไม้ร่วงที่หนาวเหน็บ

ซุนหงอคงคุกเข่าอยู่หน้ากระท่อมมุงจาก

เก้าอี้โยกที่ศิษย์พี่ชอบนอนเป็นประจำกำลังไกวไปมาอย่างว่างเปล่า ส่งเสียงดัง “เอี๊ยด... เอี๊ยด...” แผ่วเบา ประหนึ่งเสียงถอนหายใจอันไร้เรี่ยวแรง

เขาคุกเข่าอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว

นานจนกระทั่งหยาดฝนบนภูเขาทำให้ขนสีทองของเขาเปียกโชก ก่อนจะถูกสายลมพัดจนแห้งกรัง จับตัวเป็นก้อนสีเทาหม่นที่แข็งกระด้าง

ดวงเนตรเพลิงประกายทองที่เคยลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความไม่ยอมแพ้ บัดนี้หลงเหลือเพียงสีเทาขาวอันไร้ชีวิตชีวา ประหนึ่งถ่านไฟที่มอดไหม้จนหมดสิ้น