0099

⬢⬢⬢

ตอนที่ 99 ความหิวโหยในโลกมนุษย์ ระลอกคลื่นแห่งจิตมรรค

ผืนแผ่นดินเบื้องบนฝุ่นฟุ้งกระจาย

หลี่ฉางอันก้าวย่างด้วยฝ่าเท้าที่หนักเบาสลับกันไปบนผืนดินสีเหลืองที่แตกระแหง

ดวงอาทิตย์ที่ร้อนระอุแผดเผาผิวหนังของเขา ทำให้เขารู้สึกคอแห้งผาก

รองเท้าฟางหยาบกร้านเสียดสีกับฝ่าเท้าจนทะลุปรุโปร่ง ทุกย่างก้าวที่เดินล้วนส่งความเจ็บปวดทะลุเข้าไปถึงกระดูก

ความหิวโหยที่ส่งมาจากช่องท้องยิ่งทำให้เขารู้สึกวิงเวียนคล้ายจะเป็นลมเป็นพัก ๆ

เขาไม่ได้สัมผัสกับความรู้สึกเช่นนี้มาเนิ่นนานแล้ว

ความเจ็บปวดอันบริสุทธิ์ที่มาจากเนื้อหนังมังสาของปุถุชน

นี่คือคนธรรมดา