0072

⬢⬢⬢

ตอนที่ 72 ข้าไท่ซ่างไม่เคยเห็นผู้ใดหน้าหนาไร้ยางอายถึงเพียงนี้มาก่อน!

เสียงตวาดดังกึกก้องประหนึ่งสายฟ้าฟาดบนพื้นที่ราบ ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วขุนเขาผิงติ่งซาน

“ข้าเรียกเจ้าว่าซุนหงอคง เจ้ากล้าขานรับหรือไม่!”

ราชาเขาเงินมีสีหน้าปีติยินดีอย่างบ้าคลั่งและเหี้ยมเกรียม น้ำเต้าแดงม่วงทองในมือเล็งไปยังเงาร่างอันหยิ่งทรนงกลางเวหา ปากน้ำเต้ามีแสงสีทองหมุนวน ราวกับสัตว์ร้ายบรรพกาลที่จ้องจะกลืนกินผู้คน ได้อ้าปากอันละโมบของมันออกแล้ว

ราชันอสูรหยินเจี่ยวใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติยินดีและอำมหิต น้ำเต้าทองม่วงสีแดงในมือเล็งตรงไปทางเงาร่างที่หยิ่งผยองกลางอากาศ ปากน้ำเต้ามีแสงสีทองไหลเวียน ราวกับอสูรร้ายจากยุคบุพกาลที่จ้องจะกัดกินชีวิต กำลังอ้าปากอันหิวโหยออกกว้าง

ในสายตาของเขา ลิงที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำตัวนี้ ถึงคราวตายแล้ว

ทว่า สิ่งที่เหนือความคาดหมายของเขาก็คือ ซุนหงอคงไม่เพียงไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขากลับแยกเขี้ยวเผยฟันขาวสะอาด รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยและบ้าคลั่งโดยไม่ปิดบัง

เขาผึ่งอกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง เสียงของเขาดังกว่าราชันอสูรหยินเจี่ยวถึงสามส่วน กระจายไปทั่วทิศทาง

“เจ้าอสูรกายที่ไม่รู้จักตาย ซุนผู้นี้อยู่ตรงนี้ มีสิ่งใดที่ข้าไม่กล้า!”