0049

⬢⬢⬢

ตอนที่ 49 จิตวานรสาธยายอรรถาธิบายธรรมวัชระ เจ้ามรรคาเฝ้าชมดูจิตพุทธะสั่นคลอน

ความเงียบงันมรณะในหุบเขา ถูกเสียงโหยหวนของสายลมที่พัดผ่านซากปรักหักพังขับเน้นให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

หลี่ฉางอันยืนอยู่บนซากปรักหักพัง เส้นใยสีขาวที่ใช้สังหารมารบัดนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแส้ปัดฝุ่น กลับคืนสู่ความสงบเยือกเย็นอีกครั้ง ประหนึ่งว่ามันไม่เคยจากไปไหน

แทบเท้าของเขาคือผืนดินที่ถูกสูบพลังชีวิตจนแห้งเหือดสิ้นซาก

แม้มารร้ายจะถูกกำจัด แต่กลิ่นอายวิญญาณแห่งผืนดินนี้ และชีวิตผู้บริสุทธิ์หลายสิบชีวิตนั้น ไม่สามารถหวนคืนมาได้อีกแล้ว

เขาไม่ได้จากไปในทันที แต่กลับหลับตาลง จิตเทวะอันมหาศาลไหลหลั่งดุจปรอทที่เทราดลงบนพื้น ครอบคลุมรัศมีพันลี้อย่างเงียบเชียบปราศจากสุ้มเสียง

เขามอง “เห็น” ศิษย์อาจารย์ทั้งสองที่กำลังออกเดินทางบนเส้นทางหลวงอีกครั้ง

และยังมอง “เห็น” ใบหน้าที่ยังคงตึงเครียด เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและแฝงไปด้วยท่าทีสั่งสอนของถังเสวียนจั้ง

สายเหตุและผลเส้นหนึ่งที่เบาบางราวกับไม่มีตัวตน ยืดยาวออกมาจากการโต้เถียงที่ยังไม่สงบลงนั้น และสัมผัสเข้าหาเขาอย่างแผ่วเบา