0019

⬢⬢⬢

ตอนที่ 19 โกลาหลดื่มน้ำวั่งชวน เทพบรรพกาลยังต้องก้มหัว

บนสะพานไน่เหอ สายลมหยุดพัดลงแล้ว

วายุทมิฬที่คร่ำครวญมาตลอดทั้งปี ทั้งยังหอบเอาความยึดติดของดวงวิญญาณนับไม่ถ้วนมาด้วยนั้น ในยามนี้กลับเชื่องเชื่อราวกับแมวที่ขดตัวอยู่

ตรงหัวสะพาน หม้อใบใหญ่ที่เคี่ยวต้มความโศกเศร้าและความเบิกบานของสามภพไม่เดือดพล่านอีกต่อไป

น้ำแกงอันขุ่นมัวนิ่งสนิทดุจกระจก ไม่สะท้อนภาพเงาใด ๆ ออกมา

ร่างที่ค่อมงอของเมิ่งผอค่อย ๆ ยืดตัวตรงขึ้นอย่างช้า ๆ

ทัพพีไม้ในมือของนางถูกวางกลับไว้ข้างหม้อตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบได้ ดวงตาคู่นั้นที่เคยผ่านการมองเห็นการเวียนว่ายของดวงวิญญาณมานับจำนวนไม่ถ้วนจนสงบนิ่งดุจน้ำในบ่อโบราณ บัดนี้กำลัง “จ้องมอง” ร่างอวตารแห่งความโกลาหลของหลี่ฉางอันอย่างไม่วางตา