0008

⬢⬢⬢

ตอนที่ 8 หยาดน้ำหยุดศัสตรา มรรคาสถิตในเรื่องสามัญ

แสงจันทร์ดั่งสายน้ำ สาดส่องลงบนบันไดหินระหว่างทางกลับ

ซุนหงอคงเดินตามหลังหลี่ฉางอัน ทุกย่างก้าวทิ้งรอยเท้า เสียงฝีเท้าไม่มีความกระโดดโลดเต้นดั่งเช่นวันวาน กลับมีความสุขุมเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย

เขาไม่หันซ้ายแลขวาอีกต่อไป และไม่เกาหูเกาหัวอีก

ดวงตาคู่นั้น บางครามองแผ่นหลังอันสมถะของศิษย์พี่ใหญ่เบื้องหน้า บางครามองเงาที่ถูกแสงจันทร์ยืดขยายบนพื้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงบเงียบอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

“ตัวตนแท้จริงดั่งศิลา สภาวะภายนอกดั่งสายน้ำ”

เขาขบคิดประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาในใจ เพียงรู้สึกว่ารูขุมขนทั้งสามหมื่นหกพันแห่งทั่วร่างล้วนแผ่ซ่านด้วยความกระจ่างแจ้งและผ่อนคลาย

ยามผ่านลานประลองยุทธ์ บนลานมีแสงกระบี่หวีดหวิว เสียงอัสนีดังเป็นระยะ