0002

⬢⬢⬢

ตอนที่ 2 ปรมาจารย์ถามจิต กวาดล้างก็เป็นมรรคา

ร่างของวานรศิลาเปรียบดั่งสายฟ้าสีทอง สัมผัสได้ถึงความปิติล้นเหลือและความตื่นเต้นที่เพิ่งย่างกรายเข้าสู่ภูเขาเซียน พุ่งทะยานผ่านประตูถ้ำจันทร์เสี้ยวสามดาราเข้าไป

ยามที่เขาผ่านร่างหลี่ฉางอัน ก็พลันแสยะยิ้มแสดงสายตาที่ผสมผสานทั้งความซาบซึ้งและเลื่อมใสศรัทธามาให้

หลี่ฉางอันหาได้ตอบสนองไม่

เขายังคงรักษาท่ามือกำด้ามไม้กวาดเอาไว้ ร่างกายแข็งทื่อประหนึ่งรูปปั้นหิน

สายลมภายนอกประตูถ้ำเริ่มพัดโชยอีกครา ม้วนใบไม้แห้งเกลื่อนพื้น ทั้งยังพัดชายจีวรมรรคาอันสมถะของเขาให้ไหวเอน

ทว่าหลี่ฉางอันกลับรู้สึกว่าจีวรมรรคานั้นคล้ายกับถูกเติมเต็มด้วยตะกั่ว เส้นใยแต่ละเส้นล้วนต้องแบกรับการจ้องมองจากยอดเขาสูงชัน

จิตเทวะของอาจารย์บรรพชนโพธิประหนึ่งคุกสวรรค์ล่องหน ยังคงกักขังเขาไว้อย่างแน่นหนา

จิตเทวะนั้นไร้ซึ่งเจตนาร้าย ไร้ซึ่งจิตสังหาร ทว่ากลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าศาสตราเทพหรืออาวุธคมกริบใด ๆ