ตอนที่ 308 เสี่ยวซูอย่าหันกลับมา

ตอนที่ 308 เสี่ยวซูอย่าหันกลับมา

“พี่เสี่ยวซูคะ ข้างนอกฟ้าร้องฉันกลัวนิดหน่อย คืนนี้ฉันนอนกับพี่ได้ไหม?”

สิ้นเสียงพูด ท้องฟ้าก็ส่งเสียงคำรามอีกครั้ง เมื่อเห็นเหยาเหยาทำปากมุ่ยดูน่าสงสาร เจียงซูก็แอบจนใจเล็กน้อย เขาขยับตัวไปด้านข้าง นอนลงบนหมอนอีกใบแล้วเลิกผ้าห่มขึ้น

“ขึ้นมาสิ”

“เฮะๆ!” จงเหยาเหยากะพริบตา: “ขอบคุณนะคะพี่เสี่ยวซู!”

พูดจบ เธอก็ปิดประตูเบาๆ แล้วรีบคลานเข้าใต้ผ้าห่ม สูดลมหายใจเอาอากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของพี่เสี่ยวซูเข้าไปอย่างพึงพอใจ

เธอหันมองใบหน้าอันหล่อเหลาของพี่เสี่ยวซู เจียงซูเองก็มองกลับมาพอดี สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ รอยแดงระเรื่อก็ค่อยๆ ปีนขึ้นบนพวงแก้มอย่างไร้เสียง

“เหยาเหยา เมื่อก่อนเธอไม่กลัวฟ้าร้องไม่ใช่เหรอ? ทำไมพอโตขึ้นกลับกลัวล่ะ” เจียงซูยิ้มหยอก

จงเหยาเหยาทำหน้าเศร้า: “พี่เสี่ยวซูคะ ตอนเด็กๆ ฉันยังกล้าจับแมลงเลย! แต่ตอนนี้เห็นแมลงพวกนั้นฉันก็กลัวแล้ว”

เจียงซูชะงักไปครู่หนึ่ง คิดดูแล้วก็น่าจะเป็นเหตุผลแบบนั้น ตอนเด็กไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน พอโตมาเห็นแมลงสาบตัวเดียวก็โดดตัวลอยได้