กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่จินเหอไม่รู้ว่าทำไมบนโลกนี้ถึงมีคนประเภทเจ็บแล้วไม่จำแบบนี้ เธอพูดอย่างหงุดหงิด “ครั้งหน้าถ้าจะโต้แย้งฉัน ก่อนอื่นฟังฉันพูดให้จบก่อนได้ไหม? หรือว่าเธอเกิดมาชอบโต้แย้งคนอื่น? ถ้าเป็นแบบนั้น งั้นย้ายตำแหน่งให้เธอใหม่เลยดีไหม รับรองว่าจะได้เปล่งประกายมากกว่าตอนนี้แน่”
โจวเจิ้ง “ผม…ก็แค่…ที่คุณพูดมันเป็นเรื่องไร้สาระทั้งนั้น”
“อือ ๆ ที่คุณพูดเป็นเรื่องมีประโยชน์ทั้งนั้น งั้นคุณพูดเองเลย ฉันยกที่ให้”
หลิวกวงหมิงมองโจวเจิ้งอย่างไม่พอใจ “มีอะไรก็รอให้เธอพูดจบก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
โจวเจิ้งถึงได้นั่งลงอย่างไม่เต็มใจ