กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนนี้เสิ่นกั๋วเฉียงกระอักกระอ่วนจนแทบไม่รู้จะเอาตัวไปไว้ไหน เขานึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้หวังซูเจินบอกไว้ว่า ถ้าจะพูดกับหลี่จินเหอก็อย่าอ้อมค้อม พูดอะไรก็พูดตรง ๆ
นี่มัน… เฮ้อ!
หลี่จินเหอดูเหมือนจะไม่รู้ถึงความกระอักกระอ่วนของเสิ่นกั๋วเฉียง พูดเพียงว่า “พ่อ ไม่ว่าอย่างไรกวนเยว่ก็เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทของพ่อกับแม่ ความสัมพันธ์ของสองบ้านก็อยู่ตรงนี้ ฉันรู้สึกละอายใจจริง ๆ”
เสิ่นกั๋วเฉียงได้แต่ฝืนใจพูด “วันนั้นตอนเธอมาทานข้าวที่บ้านก็ปกติดีไม่ใช่หรือ”
“ใช่ วันนี้เองที่ทำให้เธอขุ่นเคือง”
เสิ่นกั๋วเฉียง: “…จินเหอ หนูเล่าให้ผมฟังหน่อย”