กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ผ่านไปครู่หนึ่ง หวังซูเจินถึงเอ่ยเสียงเบา “ฉัน… ฉันแค่มาเยี่ยมดูว่าเธออยู่แถวนี้เป็นยังไงบ้าง แวะมาทักทายไว้ คนอื่นจะได้ไม่กล้ารังแกเธอ”
หลี่จินเหอยิ้มพลางพยักหน้า “ขอบคุณแม่นะ แม่คิดละเอียดจริง ๆ”
แล้วก็เงียบไป เนื่องจากหวังซูเจินไม่เอ่ยถึง เธอเองก็ไม่คิดจะพูดขึ้นมาก่อน
เป็นจริงดังคาด หวังซูเจินทนเก็บไว้ไม่ไหว “คือ… เรื่องของเสิ่นเฉา เธอรู้ใช่ไหม”
“เรื่องอะไรของเขาหรือ”
หวังซูเจินรู้ว่าเธอแกล้งทำเป็นไม่รู้ แต่ตอนนี้มีเรื่องต้องขอความช่วยเหลือ จึงได้แต่อ่อนเสียงลง “คือว่า ช่วงนี้เสิ่นเฉาได้พูดอะไรกับเธอบ้างไหม”
“ไม่มีนะ”