กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หลี่จินเหอทำหน้าราวกับเพิ่งเข้าใจ “พ่อ ที่แท้พ่อถามเรื่องนี้เองเหรอคะ งั้นรอฉันสักครู่นะคะ”
พูดจบเธอก็หันไปหาเสิ่นเฉาแล้วกำชับเบา ๆ “ข้างนอกหนาวมาก คุณอย่าออกไปเลย อ่านหนังสืออยู่ในห้องนี่แหละ ฉันขอคุยกับพ่อตามลำพังหน่อย เดี๋ยวก็กลับมา”
เสิ่นเฉามองเธอ “ได้”
หลี่จินเหอเดินออกไปข้างนอก แล้วเดินห่างออกไปอีกเล็กน้อย ดูเหมือนเธอไม่อยากให้เสิ่นเฉาได้ยินเรื่องที่จะพูด
เสิ่นกั๋วเฉียงจึงเอ่ยปาก “จินเหอ พ่อไม่รู้ว่าตอนเย็นเมื่อวานแม่คุยอะไรกับลูกบ้าง จริง ๆ แล้วแม่ไม่ได้คิดร้ายอะไรหรอก เขาเป็นคนคิดอะไรก็พูดอย่างนั้น ลูกอย่าเก็บมาใส่ใจเลย”