ตอนที่ 153 อึดอัดใจ

หวังซูเจินไม่ต้องรอนานก็เห็นสองคนลงจากรถ เธอจำพวกเธอได้ในทันที

เหอเฟิ่งหลายปีมานี้แทบไม่เปลี่ยนไปเลย ส่วนเสิ่นเยว่ ไม่ได้เจอกันหลายปี โตขึ้นเป็นหญิงสาวที่สง่างามองอาจ

“เสี่ยวเฟิ่ง เอ่อ พวกเธอมาแล้วจริง ๆ นี่คือเยว่เยว่ใช่ไหม ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีจนจำแทบไม่ได้ โตขึ้นแล้วก็สวยขึ้นด้วย”

เหอเฟิ่งดึงเสิ่นเยว่ให้เรียกคน

“ใช่แล้ว แป๊บเดียวก็เกือบเจ็ดแปดปีแล้วที่ไม่ได้เจอ พี่สะใภ้ไม่เปลี่ยนไปเลย”

“ไม่เปลี่ยนได้ยังไง แก่แล้ว”

หวังซูเจินตั้งใจจะรับของในมือเธอ แต่ใครจะรู้ว่าเสิ่นเยว่พูดตรง ๆ ว่า “ฉันแรงเยอะ ให้ฉันถือเองก็ได้”