ตอนที่ 145 จดทะเบียนสมรส

วันสบาย ๆ มักผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันหยุดของเสิ่นเฉาก็มีไม่มาก พอทำใบรับรองเสร็จแล้วก็ไปพบเพื่อนเก่ากันทีละคน หลังจากนั้นพวกเขาก็ขึ้นรถไฟขากลับ

วันที่จากมา หลี่จินเหอรู้สึกอาลัยอาวรณ์ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก คิดว่าความรู้สึกของคนเราช่างมหัศจรรย์จริง ๆ แต่ความอาลัยนั้นก็ถูกผู้คนบนรถไฟที่แออัดเบียดกระจายไปอย่างรวดเร็ว

เฮ้อ เมื่อไรกันนะถึงจะได้เข้าสู่ยุครถไฟความเร็วสูงเสียที

*

บ้านตระกูลเสิ่น

หวังซูเจินกำลังจดบัญชีอยู่ในห้อง พลางเหลือบมองปฏิทินอีกครั้งแล้วถอนหายใจ

เสิ่นกั๋วเฉียงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ วางหนังสือพิมพ์ในมือลง จิบชาคำหนึ่ง “ถอนหายใจอะไรของเธอ”

“นับเวลาแล้ว พวกเขาคงใกล้จะกลับมาแล้ว”