ตอนที่ 120 ข่มอำนาจแต่แรก

เสิ่นเฉาราวกับรู้ว่าเธอตั้งใจจะทำอะไร ใบหูจึงแดงขึ้น เขาลดเสียงลง “ผมไม่เป็นไร จำได้ว่าทายาแล้ว ดีขึ้นมากแล้ว”

เขาอยากพูดขอบคุณสักคำ แต่พอนึกถึงที่หลี่จินเหอเคยบอกว่า ต่อไปพวกเขาจะเป็นคนที่สนิทสนมกันมาก เรื่องบางอย่างไม่จำเป็นต้องพูดขอบคุณ เขาจึงไม่ได้พูดออกมา

เห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว ทั้งสองคนจึงพูดคุยกันอีกไม่กี่คำ หลี่จินเหอถึงได้ถือของที่เสิ่นเฉานำมาให้กลับเข้าไป อวี๋เฟยมองออกไปด้านนอก พอไม่เห็นเสิ่นเฉาก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย “จินเหอ ทำไมเธอไม่ชวนเขากินข้าวล่ะ? นี่ก็ป่านนี้แล้ว”

เหอเสี่ยวซูก็พูดขึ้นว่า “ใช่ เธอน่าจะชวนเขากินข้าวนะ”