กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หวังซูเจินเด้งตัวขึ้นนั่งบนเตียงทันที ในใจก็ยังคงขุ่นเคืองไม่หาย “คุณว่าเจ้ารองกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? ทำไมถึงไม่ยอมไปดูตัว ไม่ยอมแต่งงานสักที?”
เสิ่นกั๋วเฉียงง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้นแล้ว ได้ยินเช่นนั้นจึงพูดเพียงว่า “บางทีเขาอาจยังไม่เจอคนที่ชอบก็ได้”
หวังซูเจินเดือดขึ้นมาทันที “คนที่ชอบ? คุณดูสภาพเขาสิ เหมือนคนที่จะชอบใครเป็นหรือไง? ไม่ใช่ว่าฉันจะพูดนะ แต่เขาถูกพ่อแม่ของฉันตามใจจนเสียคน พูดอะไรก็ไม่ฟังทั้งนั้น ถ้ารู้แต่แรก ฉันคงไม่ควรส่งเขาไปอยู่ที่นั่น”