ตอนที่ 3 วาดฝันหน่อยแล้วกัน

เดิมทีหลี่จินเหมียวคิดว่าพี่สะใภ้ใหญ่ที่ได้ยินคำนี้ต้องโกรธแน่ ๆ ปกติพี่สะใภ้ใหญ่ก็อารมณ์ไม่ดี ดุเดือด เวลาทะเลาะก็เก่ง ไม่มีใครเถียงชนะเธอได้ ยึดทุกคนในบ้านไว้ในกำมือจนแน่นสนิท

ใครจะรู้ว่าพอได้ยินคำนี้แล้ว เธอกลับไม่พิโรธโกรธเกรี้ยว เพียงถามว่า “พูดแค่นี้เหรอ”

หลี่จินเหมียวไม่กล้าปิดบังพี่สะใภ้ใหญ่ จึงเล่าเรื่องตอนเช้าออกมาทั้งหมด

จ้าวซิ่วซิ่วฟังแล้วสีหน้าจืดชา “รู้แล้ว เธอไปส่งน้ำให้พ่อแม่เถอะ เดี๋ยวฉันทำธุระเสร็จจะกลับไปทำข้าวเช้า”

พูดจบก็สะพายตะกร้าเดินจากไป

หลี่จินเหมียวตะลึงอยู่กับที่ พี่สะใภ้ใหญ่ไม่โกรธเลยหรือ?

ไม่น่าเป็นไปได้เลย

*