กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินอวี่นั่งอยู่ข้างเตียง กุมมือเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยแม้เพียงครู่เดียว
ผ่านไปพักหนึ่ง ในที่สุดฉินหย่าก็ลืมตาขึ้น
เมื่อเห็นขอบตาของเขาแดงก่ำ เธอชะงักไปเล็กน้อย "นายทำหน้าอะไรแบบนั้นน่ะ"
หลินอวี่อ้าปากค้าง สุดท้ายก็เอ่ยออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาเพียงประโยคเดียว "เมื่อกี้เธอทำฉันตกใจแทบตาย"
ฉินหย่ามองเขา คลับคล้ายคลับคลาเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น นิ้วมือขยับเบาๆ อยู่ในฝ่ามือของเขา
"ฉันก็ฟื้นแล้วนี่ไง"
หลินอวี่พยักหน้า แต่ก็ยังคงไม่ปล่อยมือ
พักไปครู่หนึ่ง ฉินหย่าจึงหันมองหาลูก หลินอวี่เลื่อนเตียงเด็กอ่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย เธอก้มลงมอง สีหน้าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาด