เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนระเบียงชั้นสาม แสงแดดส่องลงมาสว่างไสว
หลินอวี่พาดผ้าห่มผืนหนาไว้บนราวตากผ้า ดึงปลายทั้งสองด้านให้เสมอกัน ยื่นมือออกไปตบเบาๆ สองสามครั้ง ก่อนจะเดินลงบันได
ในร้านมีลูกค้าทยอยเข้ามาจับจ่ายสองสามคน เขายืนคิดเงินอยู่หลังเคาน์เตอร์ และถือโอกาสจัดเรียงสินค้าบนชั้นวางข้างๆ ให้เป็นระเบียบเรียบร้อย
เพิ่งจะเสร็จงาน ประตูก็ถูกผลักเปิดออก
หวังเฟยเดินเข้ามาข้างใน
เขาก้มหน้า สีหน้าเคร่งเครียดและหม่นหมองยิ่งกว่าเมื่อช่วงเช้า พอเดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ ก็เอ่ยทักเสียงแผ่ว "พี่อวี่ครับ"
หลินอวี่วางของในมือลง "เป็นอย่างไรบ้าง"
หวังเฟยถอนหายใจยาว ดึงเก้าอี้ข้างๆ มานั่งลง
"คุณป้าสะใภ้ตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะหย่าให้ได้ เกลี้ยกล่อมเท่าไรก็ไม่ยอมฟังเลยครับ"
พูดพลาง เขาก็เงยหน้ามองหลินอวี่ด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง "พี่อวี่ พี่มีความคิดความอ่านดี ช่วยผมคิดหาทางหน่อยสิครับ ครองคู่กันมาตั้งหลายปี จะต้องแยกทางกันไปแบบนี้จริงๆ หรือ"