เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สีหน้าของหวังต้ากังเปลี่ยนไปทันที รีบยื่นมือออกไปปิดปากเธอไว้ สายตาลอบชำเลืองมองไปทางประตูร้านไม่หยุด
"เธอเบาเสียงหน่อย! กลัวคนอื่นเขาไม่ได้ยินหรือไงกัน"
แม่ม่ายไป๋ดึงมือเขาลง มองดูท่าทางตึงเครียดของเขาแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้
"ตอนนี้รู้ตัวว่ากลัวแล้วเหรอ ตอนนั้นทำไมฉันไม่เห็นนายจะขี้ขลาดขนาดนี้เลย"
หวังต้ากังถูกเธอพูดจี้ใจจนใบหน้าร้อนผ่าว เขาหันหลังกลับ ในใจพลันสับสนว้าวุ่นอยู่บ้าง
เรื่องนี้ ยังต้องย้อนกลับไปเล่าตั้งแต่เมื่อครึ่งเดือนก่อน
ตอนนั้นมีลูกค้าคนหนึ่งสั่งซาลาเปารวดเดียวสองร้อยลูก ให้เขานำไปส่งให้ในตอนบ่าย เมื่อหวังต้ากังทำงานในร้านเสร็จเรียบร้อย จึงจัดแพ็กซาลาเปาแล้วนำไปส่งให้ด้วยตัวเอง
ลูกค้ารายนั้นมีอัธยาศัยไมตรี รบเร้าจะรั้งให้เขาอยู่ร่วมโต๊ะอาหารให้ได้ เขาบอกปัดไปสองสามคำ แต่สุดท้ายก็นั่งลงดื่มเหล้าไปนิดหน่อย
พอก้าวออกจากบ้านของอีกฝ่าย ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว