กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จนกระทั่งถึงเวลาเที่ยง อวี๋อวี๋ถึงได้วิ่งเล่นจนเหงื่อชุ่มโชกกลับมาหาฉินหย่า
ใบหน้าน้อยๆ ของเจ้าตัวเล็กแดงปลั่ง ปอยผมหน้าผากเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ปากก็ยังเจื้อยแจ้วอย่างตื่นเต้นว่าเมื่อครู่นี้ใครวิ่งเร็วที่สุด และใครที่เกือบจะสะดุดล้มลงไปนั่งแปะกับพื้น
ฉินหย่ายื่นมือไปดึงตัวเธอเข้ามาตรงหน้า แล้วแตะตัวหยอกล้อเบาๆ หนึ่งที
"ให้ไปเล่นครู่เดียว หนูเอาใหญ่เลยนะ วิ่งแล้วไม่รู้จักหยุดเลย"
อวี๋อวี๋เงยหน้าเล็กๆ ขึ้น ยิ้มแฉ่งยอมให้แม่ช่วยเช็ดเหงื่อแต่โดยดี ทั้งยังไม่ลืมที่จะโบกมือให้เพื่อนตัวน้อยที่อยู่ไม่ไกล
"พรุ่งนี้มาเล่นด้วยกันอีกน้า~!"
เด็กๆ หลายคนต่างพากันส่งเสียงขานรับ ส่วนบรรดาผู้ปกครองก็ยิ้มพลางกล่าวคำทักทาย