เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผู้มาเยือนมีชื่อว่าเกาเลี่ยง ซึ่งเป็นเจ้าของอาคารร้านค้าห้องข้างๆ นั่นเอง
ร้านค้าห้องนั้นเดิมทีเคยเป็นร้านกาแฟที่เหรินเสวี่ยเปิดไว้ นับตั้งแต่เหรินเสวี่ยย้ายออกไป ก็ถูกปล่อยว่างทิ้งไว้มาตลอดและไม่ได้ปล่อยเช่าอีก
อันที่จริงไม่ใช่ว่าไม่มีคนมาสอบถามเลยเสียทีเดียว เพียงแต่ค่าเช่าในละแวกนี้ขยับขึ้นมาไม่น้อย อีกทั้งทำเลยังอยู่ในมุมลับตา คำนวณไปคำนวณมาแล้ว จึงแทบไม่มีใครคิดว่าคุ้มค่าสักเท่าไร
แต่เกาเลี่ยงก็ไม่ยอมลดราคาลงมาโดยตลอด เขายอมปล่อยให้ห้องว่างไว้ ดีกว่าจะยอมลดค่าเช่าลงไปแม้แต่น้อย
หลินอวี่วางของในมือลง ยิ้มพลางพยักหน้า "ใช่ครับ ผมอยากจะซื้อเอง เถ้าแก่เกา นั่งคุยกันก่อนไหมครับ"
เกาเลี่ยงไม่ได้นั่งลงในทันที แต่กวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านก่อน สายตาไล่ผ่านชั้นวางสินค้าและเคาน์เตอร์ จากนั้นจึงค่อยเอ่ยปากอย่างเนิบนาบ
"ร้านของฉันนายก็น่าจะเคยเห็นแล้วใช่ไหม พื้นที่กว้างพอ การตกแต่งข้างในก็ยังอยู่ ซื้อไปแล้วจัดเก็บนิดหน่อยก็ใช้งานได้เลย"