เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากหลีว่างเต้าออกจากร้านสะดวกซื้อ เขาก็ไม่ได้กลับบ้าน
แต่ขับรถมายังร้านกาแฟแห่งหนึ่งในละแวกใกล้เคียง
ร้านเพิ่งเปิดได้ไม่นาน หน้าร้านยังคงมีกระเช้าดอกไม้ประดับวางอยู่สองสามใบ แสงไฟสีเหลืองนวลส่องลอดผ่านกระจกบานใหญ่ ลูกค้าสองสามคนนั่งพูดคุยกันริมหน้าต่าง ดูเผินๆ แล้วไม่ต่างอะไรจากร้านกาแฟทั่วไป
หลีว่างเต้าผลักประตูเดินเข้าไป แล้วตรงไปนั่งลงที่โต๊ะมุมร้าน
พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ได้ถือเมนูมาด้วย หากแต่หยุดยืนอยู่ตรงข้ามเขา
"เป็นอย่างไรบ้าง?"
"หลินอวี่ปฏิเสธ"
หลีว่างเต้าหยิบกล่องที่ใส่สร้อยคอออกมาวางบนโต๊ะ เมื่อเห็นพนักงานเสิร์ฟขมวดคิ้ว จึงรีบพูดเสริมว่า "แต่ฉันมั่นใจว่า เขาต้องรู้อะไรบางอย่างแน่นอน!"
"ตอนที่เห็นสร้อยคอ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เพียงแต่เขาไม่ยอมรับมาตลอด เงื่อนไขต่างๆ ฉันก็บอกเขาไปหมดแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมคุยอยู่ดี"