เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รัตติกาลมืดมิด ลมกรรโชกแรง เมื่อหลินอวี่ขับรถกลับมาถึงเขตเมืองใหม่ เวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบสี่ทุ่มแล้ว
เนื่องจากลูกสาวหลับอยู่ที่เบาะหลัง ตลอดทางเขาจึงขับอย่างนุ่มนวลเป็นพิเศษ ด้วยกลัวว่าจะทำให้เธอตื่นจากแรงสั่นสะเทือน กระทั่งรถจอดเทียบหน้าประตูร้านอย่างนิ่งสนิท จึงดับเครื่องแล้วลงจากรถ
เขาเปิดประตูเบาะหลัง อุ้มหนูน้อยลงมา
เจ้าตัวตะกละตัวน้อยขนาดละเมอยังจ๊อบแจ๊บปาก แถมยังพร่ำเพ้อออกมาเป็นระยะ "ปะป๊า~ อวี๋อวี๋ยังกินได้อีกน้า~~"
หลินอวี่ส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ แล้วเดินเข้าไปในร้าน
สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ ดึกดื่นปานนี้แล้ว ภายในร้านกลับยังมีคนอยู่
ด้านหลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์ เจียงเสี่ยวเมิ่งสวมผ้ากันเปื้อน ใช้แขนค้ำแก้มไว้ครึ่งหนึ่ง เปลือกตาแทบจะปิดเข้าหากัน ดูท่าทางง่วงเหงาหาวนอนยิ่งนัก