0013

⬢⬢⬢

ตอนที่ 13 ความหลังนับพันปี

ผมรีบวิ่งไปดูตามเสียงที่ได้ยิน ปรากฏว่าในสระน้ำมีศพหนึ่งนั่งตัวตรงอยู่ น้ำท่วมสูงจนมิดศีรษะ แต่ทว่ากลับไม่มีการเน่าเปื่อยเลยแม้แต่น้อย หากไม่ใช่เพราะสีหน้าเขียวคล้ำแล้ว ก็คงแทบไม่ต่างอะไรกับคนเป็นเลย

พั่งจื่อกำลังจะลงน้ำไปงมดู ผมรีบตะโกนห้ามพั่งจื่อไว้ ที่นี่ไม่มีใครย่างกรายเข้ามานับพันปี หากพวกเราไม่โชคช่วยที่ช่วยคางคกน้อยเอาไว้ ป่านนี้คงถูกคางคกยักษ์ตัวนั้นเขมือบลงท้องไปก่อนจะมาถึงตัวตำหนักแล้ว ศพนี้ไม่เน่าเปื่อยมานับพันปีต้องเกี่ยวข้องกับน้ำนี้แน่นอน ไม่แน่ว่าในน้ำอาจมีสารที่ไม่เป็นผลดีต่อคนเป็นอยู่

ในตอนนั้นเอง เจ้าคางคกน้อยก็ส่งเสียง “กบ ๆ” ร้องไม่หยุดอยู่หน้าแผ่นหิน ดูราวกับกำลังเรียกให้ผมไปอ่านตัวอักษรโบราณบนแผ่นหินนั้น