0009

⬢⬢⬢

ตอนที่ 9 ตะขาบเกราะเหล็ก

ผมกำชับพั่งจื่อให้ระมัดระวังในการทำสิ่งต่างๆ ยิ่งเดินกลิ่นคาวเหม็นก็ยิ่งรุนแรง ทั้งสองคนเดินหน้าอย่างระมัดระวังไปได้ประมาณร้อยกว่าเมตร ก็มองเห็นสิ่งหนึ่งนอนทอดตัวอยู่ข้างหน้า ระยะห่างไกลเกินไปจึงมองไม่ชัด ผมกับพั่งจื่อค่อยๆ เข้าไปใกล้ เมื่อถึงระยะใกล้แล้วดูให้ดี ก็พบว่าเป็นกิ้งก่ายักษ์อีกตัวหนึ่งที่ตายไปนานแล้ว

พั่งจื่อกระโดดเตะหนึ่งทีพลางด่าว่า “ไอ้เวรเอ๊ย ตัวอะไรไม่รู้บังอาจโผล่ออกมาขู่พั่งเย่ผู้นี้ จะตายทั้งทีก็ไม่หาที่เหมาะๆ มานอนขวางทางอยู่ได้”

กิ้งก่าถูกพั่งจื่อเตะจนแตกกระจายด้วยเสียง “ป้าบ” กระดูกกระจัดกระจายเต็มพื้น เสียงนั้นสะท้อนก้องอยู่ในหุบเขาที่ว่างเปล่า