ตอนที่ 331 ตอน-จะอยู่เป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่?

คนทั้งสองนั่งดื่มชาตรงข้ามกัน ควันกำยานลอยอ้อยอิ่ง แสงตะวันทอดเงาเอียง

ชั่วพริบตาเดียว ก็ล่วงเข้าสู่ยามอาหารค่ำที่ตะวันคล้อยต่ำทางทิศประจิม

จะว่าไปก็น่าประหลาดนัก ตลอดช่วงบ่ายอันยาวนานเกินครึ่งวัน หนานเฉียวกลับไม่รู้สึกอึดอัดหรือเบื่อหน่ายแม้แต่น้อย

สวีซู่จิบชาอุ่นเป็นครั้งคราว เอ่ยถามถึงความชอบในชีวิตประจำวันและความเคยชินด้านอาหารการกินของนางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนสักประโยคสองประโยค หนานเฉียวล้วนตอบกลับอย่างนอบน้อมมีมารยาท

ทว่าไม่ว่านางจะตอบได้สั้นกระชับและเกร็งเกรงเพียงใด สวีซู่ก็มักจะรับบทสนทนาต่อไปได้อย่างราบรื่น ชวนคุยต่ออย่างไม่รีบร้อน

ไม่ว่าจะสนทนาถึงหัวข้ออะไรกัน หนานเฉียวล้วนไม่ต้องกังวลว่าจะตกอยู่ในความเงียบงันกระอักกระอ่วนที่ไร้ผู้ขานรับเลยแม้แต่น้อย

ความใส่ใจและสุขุมที่มีการตอบรับทุกถ้อยคำเช่นนี้ คล้ายสายลมฤดูใบไม้ผลิช่วยชโลมคลายความระแวดระวังในก้นบึ้งหัวใจของนางลง กลับทำให้นางเกิดความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยที่ห่างหายไปนานขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ท่ามกลางแสงเงาที่สลับสับเปลี่ยน คืนวันอันสงบงาม กาลเวลาก็ไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้าเช่นนี้เอง

เพลานี้ หญิงรับใช้ผู้มีหน้าตาหมดจดสะสวยนางหนึ่งเลิกม่านก้าวเข้ามา ยอบกายคารวะรายงานว่า