เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่เหวยเชียนซึ่งอยู่ไกลถึงหลานโจวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ได้เปิดจดหมายลับที่ส่งด่วนแปดร้อยลี้มาจากลู่ฉงหลี่ผู้เป็นบิดา อ่านจบทีละตัวอักษรทีละประโยค หัวใจที่แขวนไว้ตรงคอหอยมาหลายวันในที่สุดก็ตกลงสู่พื้นเสียที เขารู้สึกโล่งอกโล่งใจประหนึ่งยกภูเขาออกจากอกจึงผ่อนลมหายใจยาวออกมาคำหนึ่ง
“ข้าว่าแล้วเชียว! วันนั้นเห็นชัด ๆ ว่าเป็นเด็กรับใช้เฝ้าประตูคนใหม่ของจวนองค์หญิงใหญ่ที่ตามืดบอดดูแคลนคน ไม่รู้จักดีชั่ว ถึงได้สะเพร่าผลุนผลันกักข้าไว้นอกประตู!”
ลู่เหวยเชียนสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจ เดินไปเดินมาอยู่หน้าโต๊ะบัญชาการ
สวีซู่ยังคงเป็นสหายสนิทร่วมเป็นร่วมตายที่คอยบังลมฝน บุกป่าฝ่าดงเพื่อเขาในราชสำนักเหมือนที่ผ่านมาจนถึงที่สุดจริง ๆ!
ส่วนคุณหนูสูงศักดิ์สกุลเซียวแห่งตระกูลเดิมของไทเฮาที่เอ่ยถึงในจดหมาย ยิ่งทำให้เขาใจเต้นระรัว เลือดลมพลุ่งพล่าน
บัดนี้ตระกูลเซียวในราชสำนักอาจกล่าวได้ว่ารุ่งโรจน์ดั่งตะวันตรงหัว อำนาจล้นฟ้าครอบงำทั้งราชสำนักและราษฎร
เซียวเหิงผู้เป็นเสนาบดีสภาความมั่นคงในปัจจุบัน กุมอำนาจใหญ่ในการโยกย้ายทหารม้าและจัดสรรเสบียงทัพทั่วหล้า หากว่าด้วยยศตำแหน่งและอำนาจหน้าที่ ก็คือผู้บังคับบัญชาสูงสุดที่สังกัดโดยตรงของเขาลู่เหวยเชียนพอดี
สตรีสกุลเซียวผู้นั้นมีชาติตระกูลสูงส่ง ต่อให้คัดเลือกหญิงเข้าวังไปเป็นกุ้ยเฟยผู้สูงศักดิ์ก็ยังเกินพอเสียด้วยซ้ำ