เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อนางเสิ่นนำไฉ่อวิ๋นก้าวเข้าสู่เรือนข้างด้วยแรงกดดันอันเกรี้ยวกราด ภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นที่หาได้ยากยิ่ง
หนานเฉียวโน้มกายลงเล็กน้อย กำลังประคองมือน้อย ๆ อันอ่อนนุ่มของโหรวเจี่ยเอ๋อร์บุตรสาวคนเล็กอย่างระมัดระวัง พลางสอนนางหัดเดินเตาะแตะ
สองสหายลู่หมิงเจาและลู่หมิงหยางล้อมรอบอยู่ด้านข้าง ตบมือน้อย ๆ ส่งเสียงเจื้อยแจ๋วให้กำลังใจสาวน้อย ภายในห้องเปี่ยมล้นด้วยเสียงหัวเราะเริงร่า อบอุ่นกลมเกลียวยิ่งนัก
“แค่ก—”
เสียงกระแอมไอทึบหนักพลันขัดจังหวะความอบอุ่นนี้ลง
นางเสิ่นก้าวข้ามธรณีประตู ใบหน้าเคลือบไว้ด้วยเกล็ดน้ำแข็ง แววตาเย็นยะเยียบประดุจคมดาบ
เมื่อหนานเฉียวเห็นท่าทีผู้มาเยือนมิประสงค์ดีเช่นนี้ ก้นบึ้งดวงตาพลันพาดผ่านความกระจ่างแจ้งและความเย็นชา ทว่าสีหน้ากลับมิแสดงสิ่งใดออกมา นางหันไปสั่งความกับชุ่ยจู๋และแม่นมด้วยความอ่อนโยนว่า
“พาสามประ my นายน้อยออกไปรับไอแดดที่ลานเรือน เล่นสนุกสักครู่เถิด”