กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จวบจนกระทั่งช่วงยามไฮ่ หนานเฉียวจึงค่อย ๆ ฟื้นตื่นขึ้นมา นางลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ภาพแรกที่แลเห็นก็คือสวีซู่ที่เฝ้าอยู่ข้างเตียง
หนานเฉียวหาวออกมาอย่างเกียจคร้าน ยกมือขึ้นขยี้หางตาพลางเอ่ยถามพึมพำ “ยามนี้ชั่วยามใดแล้วหรือ ข้าถึงได้นอนหลับไปนานเพียงนี้…”
สวีซู่หัวเราะเบา ๆ ยื่นมือไปประคองนางให้ลุกขึ้นนั่ง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “รู้สึกหิวในท้องบ้างหรือไม่ ลุกขึ้นมากินของร้อน ๆ รองท้องสักหน่อยเถิด”
หนานเฉียวพยักหน้าตามอย่างว่าง่าย จากนั้นก็นึกอะไรกันขึ้นมาได้ เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “เจียซู่เล่า ได้พักผ่อนแล้วหรือยัง”
สวีซู่จัดคอเสื้อที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยให้นาง ยิ้มพลางตอบว่า “เขาปกติดียิ่งนัก มีเหล่าพี่เลี้ยงเด็กและแม่นมคอยดูแลอยู่ เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก”
สิ้นเสียงกำชับของสวีซู่ รุ่ยเซียงที่รออยู่ห้องด้านนอกก็รีบนำกลุ่มหญิงรับใช้ ยกสำรับมื้อค่ำอันอุดมสมบูรณ์ทยอยเข้ามาทีละอย่าง