ตอนที่ 217 มีข้าชอบเจ้า

หนานเฉียวมองท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกและอดกลั้นอย่างยากลำบากของเขาจนกระจ่างใจ นางทอดถอนใจแผ่วเบาในอก ตัดสินใจหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าโปร่งหนึ่งผืนออกมาจากแขนเสื้อ แล้วแสร้งทำทีเป็นซับที่หางตาเบา ๆ อย่างจริงจัง

ทั้งที่ในดวงตาไร้ซึ่งร่องรอยหยาดน้ำตาแม้เพียงนิด ทว่าสีหน้ากลับเปล่าเปลี่ยวชวนให้ผู้คนปวดใจยิ่งนัก

นางหลุบสายตาลง น้ำเสียงก็แผ่วเบาลงหลายส่วน เอ่ยอย่างเย้ยหยันตนเองเบา ๆ ว่า “ท่านผัดผ่อนไม่ยอมตอบเสียที... ในใจหนานเฉียวเข้าใจกระจ่างแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สุดท้ายก็เป็นตัวข้าที่หลงคิดไปเองแต่ฝ่ายเดียว มารบกวนความสงบของท่าน เช่นนั้นขอตัวลาเจ้าค่ะ”

เอ่ยจบ นางก็เก็บงำแววตา พยายามสะกดกลั้นรอยยิ้มบางตรงมุมปากไว้สุดกำลัง หมุนกายก้าวเดินไปยังนอกประตูทันที

แผ่นหลังอันบอบบางนั้นดูน้อยเนื้อต่ำใจและอ้างว้าง ราวกับถูกเขาทำร้ายจิตใจจนแหลกสลายจริง ๆ

ทว่าสวีซู่ในชั่วขณะที่นางหมุนกาย หัวใจกลับพลันบีบรัดแน่น

นางจะไปแล้ว