ตอนที่ 191 เก็บกวาด

ยามที่สวีซู่กับฮ่องเต้รุดมาถึงส่วนลึกของคุกใต้ดินศาลต้าหลี่ เซียวเหิงก็สิ้นลมหายใจไปนานแล้ว ทอดร่างเป็นศพอยู่ภายในคุกอันหนาวเหน็บโสโครก

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าแว่วมาจากเบื้องหลัง องค์หญิงใหญ่จึงค่อย ๆ หันพระพักตร์กลับมา

สายพระเนตรจับจ้องตรงไปยังร่างของสวีซู่

นั่นคือดวงหน้าอันเยาว์วัย จอนผมดำขลับ คิ้วและดวงตาสงบเยือกเย็น

มิใช่เด็กหนุ่มในชาติก่อนที่ผมขาวชั่วข้ามคืน ทั่วร่างเต็มไปด้วยปราณมรณะ และกอดเก็บจิตใจที่พร้อมตายเพื่อมากล่าวคำอำลากับนาง

เขายังมีชีวิตอยู่

ซู่เอ๋อร์ของนาง ยังมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายดี

ขอบพระเนตรขององค์หญิงใหญ่พลันร้อนผ่าว ความโศกเศร้า ปวดใจ และความหวาดหวั่นภายหลังที่ทับถมสะสมมาถึงสองชาติ พลันพังทลายทะลักล้นออกมาในชั่วเค่อนี้จนสิ้น

นางแทบจะซวนเซก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว หยาดน้ำตารินทะลักล้นเบ้าตา ไม่อาจสะกดกลั้นไว้ได้อีก

ซู่เอ๋อร์ของนางยามนี้ยังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ดี