ตอนที่ 181 อดีตชาติ

ยามบ่าย แสงตะวันสาดส่องผ่านเงาไม้กระดำกระด่างลงมายังเบื้องหน้าห้องฌาน เงียบสงบยิ่งนัก

องค์หญิงใหญ่ก้าวเข้าสู่ห้องฌานของเจ้าอาวาสหยวนจ้าวเพียงลำพัง ทรุดกายนั่งลงบนเบาะรองนั่ง ระหว่างคิ้วและตายังคงแฝงไว้ด้วยความเคร่งขรึมและสับสนที่มิอาจคลี่คลาย

“เจ้าอาวาสหยวนจ้าว เมื่อคืนเปิ่นกงฝันเห็นธงขาวไว้อาลัยเต็มท้องฟ้าและโลงไม้สองใบ... แม้เปิ่นกงจะมองไม่เห็นใบหน้าของผู้ที่อยู่ในโลง แต่กลับรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าผู้ที่นอนอยู่ด้านในนั้น ย่อมเป็นผู้ที่เปิ่นกงรักใคร่สนิทชิดเชื้อที่สุดเป็นแน่ มิทราบว่าความฝันนี้มีสิ่งใดบ่งชี้หรือไม่”

เจ้าอาวาสหยวนจ้าวใช้มือหมุนนับลูกประคำ คิ้วตาหลุบต่ำ สีหน้าดั่งสระน้ำเย็นในบ่อโบราณ มิบังเกิดระลอกคลื่นแม้เพียงครึ่งส่วน

รอจนองค์หญิงใหญ่กล่าวจบ เขาเพียงค่อย ๆ ช้อนตาขึ้น มองนางอยู่ชั่วครู่ แววตาคล้ายมีความกระจ่างแจ้งสายหนึ่ง ทว่ากลับไร้ซึ่งความประหลาดใจแม้แต่น้อย

นิ่งเงียบอยู่ชั่วอึดใจ จึงค่อยเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเนิบช้า