ตอนที่ 180 ตื่นตระหนกกลางดึก

ราตรีดุจน้ำหมึกกดทับลงบนยอดเขาหลิงเหยียนอย่างหนักอึ้ง ลมภูเขาหวีดหวิวพัดผ่านพงไพรหนาทึบ เคล้าคลอกับเสียงร่ำร้องขาด ๆ หาย ๆ ของวิหคราตรีที่ไม่อาจทราบนาม กรีดผ่านความเงียบงันประดุจความตายของอารามโบราณพันปี ยิ่งทวีความประหลาดพิกลและเยียบเย็นยิ่งขึ้น

ไอหนาวแห่งเหมันต์ลึกซึ้งแทรกซึมผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักของห้องฌานเข้ามา องค์หญิงใหญ่นอนทอดกายอยู่บนตั่ง ค่อย ๆ ถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงฝันร้ายอันจมดิ่งยากจะหลุดพ้น

ในฝันคือสีขาวเวิ้งว้างไร้ขอบเขต ขาวโพลนจนน่าเวทนา ขาวโพลนจนบาดลึกถึงกระดูก

หิมะปลิวว่อนเต็มฟากฟ้า ลมคลั่งพัดสะบัดม้วนธงขาวไว้อาลัยยาวหนึ่งจั้งที่แขวนอยู่เบื้องหน้าศาลาไว้อาลัย ส่งเสียงคร่ำครวญราวกับหญิงสะอื้นไห้

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นธูปเทียนฉุนกึกเข้มข้นและกลิ่นเถ้ากระดาษเงินกระดาษทองอันเหม็นแสบจมูก อึดอัดเสียจนทำให้ผู้คนแทบหายใจไม่ออก