ตอนที่ 170 รันทดคนึงหา

หลังจากหนานเฉียวกับเว่ยจิ้งถานพำนักอยู่ในวังจนเข้าที่เข้าทางแล้ว ภายในตำหนักฉือหนิงก็ครึกครื้นผ่อนคลายขึ้นทุกเมื่อเชื่อวัน

อุปนิสัยของหนานเฉียวสุขุมนุ่มนวล คอยอยู่เป็นเพื่อนไทเฮาเดินหมากคลายเหงาและสนทนาเรื่องสัพเพเหระในบ้านทุกวัน

ไทเฮาทรงโปรดทัศนายามนางสงบจิตคัดอักษรด้วยท่าทีปลอดโปร่งเป็นที่สุด หนานเฉียวจึงคัดพระสูตรด้วยความเลื่อมใสอยู่เบื้องหน้าโต๊ะเพื่อผู้อาวุโสทุกเมื่อเชื่อวัน

ยามนี้นางมิได้คัด “สัทธรรมปุณฑรีกสูตร” อันหม่นหมองนั่นอีกแล้ว หากแต่เปลี่ยนมาคัด “พระสูตรนักปรุงยา” เพื่อสวดอธิษฐานขอความผาสุกและสิริมงคลแด่ไทเฮา

ไทเฮาทรงถือถ้วยชา ทอดพระเนตรร่างระหงตรงหน้าแท่นนอนตัวเล็กที่จรดหมึกอย่างเลื่อมใสทีละเส้นสายโดยไร้สิ่งกวนใจ ยิ่งทอดพระเนตรก็ยิ่งเบิกบานพระทัย ทรงทอดถอนพระทัยเงียบ ๆ ในพระทัย

หลานตาอย่างสวีซู่ของพระองค์ผู้มีใจและใบหน้าเย็นชามาแต่ไหนแต่ไร กลับมีวาสนาปานนี้ ได้คุณหนูที่ดีเลิศหาได้ยากยิ่งเช่นนี้มาครอง