เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ส่วนลึกของคุกใต้ดินศาลต้าหลี่ นอกจากความเงียบสงัดแล้ว มีเพียงเสียงดังเปรี๊ยะ ๆ แผ่วเบายามตะเกียงน้ำมันบนผนังลุกไหม้
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวโลหิตฉุนจมูกและกลิ่นอับชื้นชวนคลื่นเหียน
เซวียจี้ผิงผมเผ้ากระเซอะกระเซิง สวมตรวนเหล็กหนักอึ้งนั่งหมดรูปอยู่บนกองฟางแห้งอันเย็นเยียบ หมดสิ้นท่าทางหยิ่งยโสยามเรียกฝนเรียกวายุในเมืองหลวงเฉกเช่นวันวานไปนานแล้ว
เสียงฝีเท้าดังจากไกลมาใกล้ หนักแน่นและเย็นเยียบ
สวีซู่สวมชุดขุนนางสีม่วง ไม่แปดเปื้อนฝุ่นละอองแม้แต่น้อย หยุดฝีเท้าลงที่เบื้องหน้าห้องขังอันมืดสลัว
ผู้คุมคุกยกเก้าอี้ไท่ซือตัวหนึ่งเข้ามา เขานั่งลงช้า ๆ ทอดสายตามองเซวียจี้ผิงจากที่สูง รอบกายแผ่กลิ่นอายกดดันที่ทำให้ผู้คนแทบหายใจไม่ออก
“ท่านเซวีย ไม่ได้พบกันหลายวัน บนตั่งอันเย็นเฉียบของศาลต้าหลี่แห่งนี้นอนหลับสบายดีหรือไม่” น้ำเสียงของสวีซู่ราบเรียบ ทว่าดุจค้อนหนักหน่วงเคาะลงกลางใจคน