ตอนที่ 156 ความเปลี่ยนแปลงใหญ่ที่สุดของเขาในยามนี้ คือแต่งงานแล้ว

ค่ำคืนนั้น ม่านราตรีทอดตัวลงต่ำ เมฆดำดั่งน้ำหมึกสาดซัดบดบังเมืองหลวงจนมิดชิดไร้ช่องลม

ลมหนาวหวีดหวิวพัดผ่านเรือนชานหลายชั้นของจวนเซียว กระทบกระดิ่งทองแดงใต้ชายคาจนส่งเสียงดังกริ๋งกรั๋ง

ภายในห้องหนังสือที่ปิดมิดชิดของจวนเซียว เทียนสีขาวขนาดหนาเท่าแขนเด็กสองเล่มกำลังลุกโชนสว่างไสว

เซียวเหิงนั่งอยู่บนตำแหน่งเจ้าตระกูลด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ผู้ที่นั่งอยู่ด้านล่างก็คือบุตรชายทั้งสองของเขา บุตรชายคนโตผู้บัญชาการกองบัญชาการหน้าพระที่นั่งเซียวอวิ๋นฉี่ และบุตรชายคนรองเซียวอวิ๋นตู้ที่กำลังศึกษาอยู่ในสำนักศึกษาหลวง

เซียวเหิงจิบน้ำชาร้อนไปคำหนึ่ง ค่อย ๆ เลิกเปลือกตาขึ้น มองไปยังบุตรชายคนรองพลางเอ่ยว่า “อวิ๋นตู้ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้าจงหาทางเข้าหาซื่อจื่อจิ้งอันโหว ลู่เหวยเชียน เสียหน่อย”

“ลู่เหวยเชียนหรือขอรับ”