ตอนที่ 129 พระเมตตาสูงสุดเช่นนี้ อดีตชาติเขาเคยได้รับมามากมายเหลือเกินแล้ว

กล่าวถึงลู่เหวยเชียน เมื่อได้ฟังคำตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้าของจางจืออวี่ ทั้งร่างก็ชะงักงันเก้อเขินอยู่กับที่

ในใจเขากระจ่างแจ้งดุจคันฉ่อง จวนโหวในยามนี้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็มิอาจแบกรับมลทินข้อหาหย่าภรรยาแล้วแต่งใหม่จนล่วงเกินเครือญาติจากการสมรสได้

โทสะอันอัดอั้นตันใจนี้ท้ายที่สุดก็ไร้ที่ระบาย อีกทั้งเขาไม่อยากร่วมห้องกับจางจืออวี่เป็นที่สุด จึงเลิกม่านก้าวเท้าออกจากห้องไป แล้วอาศัยนอนทอดกายอยู่บนตั่งพระอรหันต์ตัวหนึ่งในห้องโถงด้านนอกของเรือนปีกตะวันออก ทนผ่านไปตลอดช่วงบ่าย

จางจืออวี่ในเมื่อกลับมายังตระกูลฝ่ายแม่แล้ว ย่อมคร้านที่จะรีบกลับจวนไปดูสีหน้าของแม่สามีนางเสิ่นแต่หัววัน

ส่วนลู่เหวยเชียนแม้จะกระสับกระส่ายนั่งไม่ติด แต่ก็แฝงความคิดอื่นไว้ เขาทู่ซี้ปักหลักอยู่ที่นี่ เพียงเพื่อรอให้พี่เขยใหญ่กลับจากจวนสวี จะได้ลอบสืบข่าวคราวเกี่ยวกับสวีซู่และหนานเฉียวจากปากอีกฝ่ายได้บ้างสักเล็กน้อย

ดวงตะวันค่อย ๆ คล้อยต่ำ ทั้งในและนอกห้องล้วนเงียบสงัด