ตอนที่ 125 สวีเฉิงเจ้าคนโง่เง่าผู้นี้

หลังอาหาร หญิงรับใช้ทั้งหลายต่างเก็บสำรับที่เหลือ แล้วยกชาผูเอ่อร์แก้เลี่ยนขึ้นมาปรนนิบัติ

หนานเฉียววางถ้วยชาลง ดวงตาคู่งามอันกระจ่างใสทอดมองไปยังจางจือเหิงอย่างแน่วแน่ ในที่สุดก็เอ่ยปาก:

“พี่ใหญ่ วันนี้เป็นงานเลี้ยงในครอบครัว ข้าเห็นท่านยิ้มแย้มอย่างฝืนใจ ใต้ตาก็ดำคล้ำเป็นปื้น มีเรื่องกลัดกลุ้มอะไรกันในใจหรือไม่เจ้าคะ”

สีหน้าของจางจือเหิงแข็งค้างไปเล็กน้อย หลบสายตาอย่างกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง มือจับฝาถ้วยชาเขี่ยฟองชาเบา ๆ ยังคงคิดจะปัดผ่านไป:

“น้องรองคิดมากไปแล้ว ก็แค่เรื่องราชการยุ่งเหยิง ยามค่ำคืนนอนน้อยไปบ้าง มิได้มีสิ่งใดร้ายแรงหรอก”

หนานเฉียวเห็นเขามาถึงขั้นนี้แล้วยังไม่ยอมเอ่ยปาก ก็มิได้รีบร้อนซักไซ้สาเหตุที่แน่ชัด เพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นทรงพลัง: