ตอนที่ 121 ตะเกียงสลัวผ้าห่มอุ่นไอวสันต์อ่อนนุ่ม

หลังรับประทานอาหารค่ำ ท้องฟ้าก็มืดสนิทลงแล้ว

ภายในห้องอุ่นได้ตระเตรียมน้ำร้อนสำหรับอาบไว้แต่เนิ่น ๆ รอจนสามีภรรยาทั้งสองล้างหน้าบ้วนปากเสร็จสรรพ ผลัดเปลี่ยนเป็นเสื้อตัวในผ้าไหมสีพื้นเนื้อนุ่มสบายตัว ในห้องชั้นในก็เหลือเพียงโคมทองแดงสมปรารถนาขนาดเท่าเมล็ดถั่ว ส่องแสงสีเหลืองนวลอันชวนเสน่หาไหวระริก

สวีซู่กึ่งพิงอยู่บนเตียงนอน มองดูหนานเฉียวนั่งอยู่หน้ากระจกปล่อยให้หญิงรับใช้สยายผมออก

ภายในหัวของเขาผุดพรายไปด้วยแววตาอาทรและอ่อนโยนที่หนานเฉียวเผยออกมาเมื่อยามบ่ายยามได้ยินถึงความโดดเดี่ยวในอดีตชาติของเขา

หมาป่าร้ายตัวนี้เมื่อได้ลิ้มรสความหวาน มีหรือจะไม่ฉวยโอกาสคืบคลานขึ้นไป?

ครั้นหนานเฉียวเลิกผ้าห่มแพรนอนลง สวีซู่ก็เหนียวแน่นตามติดเข้ามาประดุจสุนัขตัวใหญ่