ตอนที่ 117 สายฟ้าฟาดลงเพียงหนึ่งครา

เหนือโถงใหญ่ เงียบสงัดราวกับจักจั่นในฤดูหนาว

บุตรสวรรค์เหลียงเฉิงจวินประทับสูงเด่นบนบัลลังก์มังกร ดวงตาสีดำขลับคู่หนึ่งที่มิอาจจำแนกความยินดีหรือพิโรธกวาดมองสวีซู่อย่างเย็นชา ก่อนจะตรัสด้วยสุรเสียงทุ้มต่ำว่า

“ขุนนางสวี ที่โจวเหยียนกราบทูล เจ้ามีสิ่งใดจะแก้ต่างหรือไม่”

สวีซู่สีหน้าสงบนิ่ง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว โค้งคารวะหน้าบันไดหยกขาว แล้วตอบอย่างสุขุมว่า