ตอนที่ 110 พูดจาโอหังไร้ยางอาย

พอพวกคุณหนูตระกูลสูงที่แต่งกายด้วยสีแดงสีเขียวเหล่านั้นจากไป ระเบียงทางเดินของตำหนักหลินอี๋ที่เมื่อครู่ยังเอะอะอึกทึก ก็พลันฟู่วเดียวกลับคืนสู่ความบริสุทธิ์เงียบสงบอย่างสิ้นเชิง

สายลมหนาวพัดผ่านราวระเบียงหินหยกขาว พัดพากลิ่นหอมแป้งชาดจุดสุดท้ายให้เลือนหายไป

หนานเฉียวเหลือบสายตามองไปรอบทิศ จุนหานจือที่ประดุจดั่งรากษสชุดดำผู้นั้น ก็ไม่รู้ว่าซ่อนร่องรอยหายไปตั้งแต่เมื่อใด ช่างเหมือนกับภูตผีจริง ๆ

สวีซู่กอดประคองหนานเฉียวไว้กึ่งหนึ่ง ฝ่ามืออันอบอุ่นลูบแผ่นหลังของนางผ่านเสื้อคลุม ทั้งสองเคียงบ่าเคียงไหล่ก้าวเดินช้า ๆ เข้าไปในโถงตำหนัก