ตอนที่ 109 เตะโดนแผ่นเหล็ก

เซียวอวิ๋นจิ่นผู้นั้นมีชีวิตมาสิบกว่าปี ภายในจวนได้รับการประคบประหงมเอาอกเอาใจ ครั้นก้าวออกนอกประตูก็ถูกเหล่าธิดาตระกูลขุนนางเหล่านี้พะเน้าพะนอราวกับดวงดาวล้อมเดือน เคยพบเจอสถานการณ์ที่ตึงเครียดคุกรุ่น คมกระบี่เตรียมหลั่งเลือดถึงเพียงนี้เสียที่ไหน?

เมื่อเห็นกระบี่ยาวเหล็กเร้นลับเล่มนั้นอยู่ห่างจากรองเท้าปักของตนเพียงชุ่นเศษ ปราณกระบี่ที่พวยพุ่งขึ้นมาบาดผิวหน้านางจนเจ็บแปลบ ใบหน้างดงามหมดจดของเซียวอวิ๋นจิ่นพลันเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีน้ำเงินในพริบตา รู้สึกเพียงว่าตนเองต้องเสียหน้าจนหมดสิ้นท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย

นางทั้งตระหนกทั้งหวาดกลัว ซ้ำยังไม่เข้าใจยิ่งนัก ฮูหยินสูงศักดิ์แห่งตระกูลขุนนางออกไปเที่ยวเล่นนอกจวน ผู้ใดบ้างมิได้พาสตรีสูงวัยและหญิงรับใช้ที่ดูดีมีหน้ามีตาไปด้วย ทว่าสตรีผู้นี้กลับพิกลพิการนัก ถึงกับพกพานักรบมรณะมือสังหารที่พร้อมจะปลิดชีพคนเช่นนี้ติดกายมาด้วย!

“บังอาจ! ช่างบังอาจสิ้นดี!”

เซียวอวิ๋นจิ่นกรีดร้องขึ้นมาคำหนึ่ง แข้งขาพลันอ่อนระทวย ทรุดฮวบลงไปพิงกับราวระเบียงหินหยกขาวด้านข้าง