ตอนที่ 106 สกุลจาง คือ 'จาง' ของจางจืออวี่ แต่มิใช่ 'จาง' ของนางจางหนานเฉียว

องค์หญิงใหญ่และราชบุตรเขยลูบคลำชื่นชมภาพตกปลาเดียวดายในลำน้ำหนาวภาพนั้นอยู่นานสองนาน จึงค่อยสั่งให้นางกำนัลคนสนิทนำไปเก็บรักษาไว้ในคลังหลวงอย่างอาลัยอาวรณ์

รอจนบ่าวรับใช้เปลี่ยนน้ำชาไปรอบหนึ่ง รอยยิ้มบนพระพักตร์ขององค์หญิงใหญ่ก็ค่อย ๆ เลือนหายไป พระพักตร์ที่เปี่ยมล้นด้วยพระบารมีแห่งราชวงศ์ปรากฏความเคร่งขรึมที่หาได้ยากยิ่งขึ้นมาหลายส่วน

นางยกถ้วยชาขึ้น ดวงตาหงส์คู่หนึ่งจ้องเขม็งไปยังบุตรชายที่นั่งอยู่อย่างมั่นคงเบื้องล่าง ก่อนตรัสเสียงขรึม “ช่วงนี้เจ้าเคลื่อนไหวเอิกเกริกในราชสำนัก กระทั่งคุกลับของศาลต้าหลี่ก็ยังยื่นมือเข้าไปยุ่ง การกระทำมิออกจะมากเกินไปหน่อยรึ”

สวีซู่สีหน้าไม่เปลี่ยน เพียงยืดแผ่นหลังตรงขึ้นเล็กน้อย มือถือถ้วยชาหยกขาว ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบมั่นคง “ลูกเป็นหูเป็นตาของบุตรสวรรค์ เป็นขุนนางตรวจการ เมื่อระเบียบแบบแผนของราชสำนักมีช่องโหว่ ย่อมสมควรกระทำการบางอย่าง”

หนานเฉียวที่นั่งอยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดเฉือดเฉือนที่ปะทุขึ้นกะทันหันระหว่างแม่ลูกคู่นี้ หัวใจพลันบีบรัดขึ้นมาเล็กน้อย ปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว