ตอนที่ 105 จดหมายส่งความคิดถึง จิตรกรรมมอบแด่ผู้รู้ใจ

ยามซื่อ แสงตะวันต้นฤดูเหมันต์ในที่สุดก็แหวกผ่านม่านเมฆลงมา

แสงแดดส่องลอดกิ่งก้านคดเคี้ยวของต้นหวายเก่าแก่อายุร้อยปีในลานเรือน ทอประกายด่างพร้อยลงบนระเบียงทางเดินของห้องอุ่นตรงจุดกำบังลม

หนานเฉียวกำลังเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกที่ปูด้วยเบาะผ้าไหมขนสัตว์หนานุ่ม บนร่างคลุมด้วยผ้าห่มผืนบาง กำลังอาบแดดอย่างสบายอารมณ์

ขณะกำลังหรี่ตาพักผ่อนอยู่นั้น พลันได้ยินเสียงฝีเท้าเบาและรวดเร็วดังมาจากระเบียงทางเดิน

ชิงเยี่ยนพ่นไอสีขาวก้าวเร็วเข้ามา ใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี สองมือประคองจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาจากอกเสื้ออย่างนอบน้อม “ฮูหยิน จดหมายตอบกลับของนายท่านขอรับ”

หนานเฉียวยืดตัวตรง รับจดหมายฉบับนั้นมา ก้นบึ้งของดวงตาทอประกายระลอกคลื่นจาง ๆ

นางแกะผนึก ดึงกระดาษจดหมายด้านในออกมา เห็นเพียงอักษรลายมือเฟยไป๋เรียงเป็นแถว เส้นสายแฝงรอยริ้วขาวอย่างชัดเจน ทรงพลังและสง่างามไร้พันธนาการ