ตอนที่ 100 เงินพันตำลึงทองยากซื้อรอยยิ้มหญิงงาม

คนทั้งสองนอนจนตะวันโด่งจึงลืมตาตื่น สวีซู่ทอดสายตาเป็นประกายมองหนานเฉียว พลางแย้มยิ้มกล่าวว่า “ฮูหยิน อรุณสวัสดิ์”

หนานเฉียวลืมตาขึ้น แลเห็นใบหน้าหล่อเหลาปราณบริสุทธิ์สดชื่นอยู่ใกล้เพียงคืบ นางก็โค้งคิ้วยิ้มตาหยีตอบกลับไปประโยคหนึ่งเช่นกัน “สามี อรุณสวัสดิ์”

เพียงแต่เมื่อหันศีรษะไป แลเห็นนอกบานหน้าต่างสว่างโร่ตะวันโด่งนานแล้ว ในใจพลันบังเกิดความกังวลขึ้นมาหลายส่วน รีบยันกายขึ้นเอ่ยถามว่า

“สามี วันนี้ได้ขอลาหยุดกับทางศาลาว่าการหรือไม่ นี่มันอะไรกันชั่วยามแล้ว อย่าได้พลาดการลงชื่อเข้าปฏิบัติราชการเล่า”

สวีซู่เห็นว่าเรื่องแรกหลังจากนางตื่นนอนคือการเป็นห่วงเป็นใยตน รอยยิ้มในดวงตาแทบจะเอ่อล้นออกมา ยื่นมือรั้งนางกลับเข้ามาในอ้อมอก กล่าวอย่างตามใจว่า

“ขอบใจฮูหยินที่เป็นกังวลแทนข้า เมื่อคืนตอนกลับมาจากในตำหนัก ข้าก็ให้คนยื่นฎีกาเข้าไปยังสำนักราชเลขาธิการแล้ว วันนี้เป็นวันหยุดราชการหนึ่งวัน วางใจเถิด ไม่มีเรื่องวุ่นวายอันใด สำนักตรวจการไม่มีผู้ใดกล้ามาหาเรื่องข้าดอก”

หนานเฉียวหลุดขำพรืด ลอบตำหนิตนเองว่าคิดมากไปจริง ๆ