ตอนที่ 99 ยามกระซิบพลอดรักยามดึก

บานประตูไม้แกะสลักของเรือนหลักในเรือนหลังถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบายิ่งนัก ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบาสายหนึ่ง

สวีซู่อาศัยแสงเทียนริบหรี่ดั่งเม็ดถั่วภายในห้อง ย่องฝีเท้าเบา ๆ อ้อมผ่านฉากกั้นภาพภูผาสายน้ำไป

ยามเงยหน้าขึ้น ก็แลเห็นคนงามที่เขะถวิลหาทุกลมหายใจ กำลังเอนกายอย่างเกียจคร้านพิงอยู่บนหมอนอิงสีเขียวต้นหอม

ในอ้อมอกของนางยังมีบันทึกการเดินทางที่เปิดอ่านไปมิกี่หน้าวางอยู่อย่างหลวม ๆ ขนตายาวทอดต่ำ ลมหายใจสม่ำเสมอยืดยาว ดูท่าทางคงจะรอเขาจนทนความง่วงงุนมิไหว จึงได้ผล็อยหลับไปเช่นนี้

ชั่วพริบตานั้น สวีซู่เพียงรู้สึกว่าหัวใจอ่อนยวบลงจนแหลกเหลว

เขาหารังแกส่งเสียงรบกวนนางไม่ เพียงย่องเข้าไปอย่างแผ่วเบา เลิกชายเสื้อคลุมขึ้น ร่างกายสูงใหญ่คุกเข่าลงบนม้ารองเท้า

ดวงตาทั้งคู่จับจ้องใบหน้างดงามของหนานเฉียวตาไม่กะพริบ ยิ่งมองก็ยิ่งรักใคร่