ตอนที่ 96 มือเดียวบดบังฟ้า

วันรุ่งขึ้น ขอบฟ้าเพิ่งเผยแสงสีขาวดุจท้องปลาขึ้นเพียงเส้นบาง ๆ ระฆังจิ่งหยางก็ดังกังวานทุ้มลึกเก้าครั้ง

วันนี้เป็นการประชุมใหญ่ราชสำนักวันต้นเดือนกลางเดือน

ผู้ใดก็ตามที่รับราชการอยู่ในเมืองหลวง ตั้งแต่ขุนนางระดับหนึ่งอัครเสนาบดีลงไปจนถึงขุนนางชั้นเก้าตัวเล็ก ๆ ล้วนฝ่าละอองน้ำค้างยามเช้าอันหนาวเหน็บเข้ากระดูก มายืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบตามลำดับขั้นอยู่ด้านนอกโถงไท่เก๊ก

เหล่าขุนนางทยอยกันเข้าไปเป็นแถว แยกฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ตามลำดับขั้น

ภายในโถงใหญ่เงียบสงัดไร้สุ้มเสียงอยู่ชั่วขณะ มีเพียงแรงกดดันจาง ๆ จากบุตรสวรรค์หนุ่มบนบัลลังก์มังกร และควันอำพันทะเลที่ลอยเอื่อยออกจากปากสัตว์มงคลใต้ชายคาโถง

หัวหน้าขุนนางประกอบพิธีแห่งกรมพิธีการขานเสียงดังว่า “ผู้ใดมีฎีกาก็จงกราบทูล หากไม่มีฎีกาก็เลิกประชุมราชสำนัก”

เหล่าขุนนางกำลังจะดำเนินพิธีให้เสร็จไปตามลำดับ ทว่ากลับเห็นร่างในอาภรณ์สีชาดด้านข้างโถงซึ่งยืนตระหง่านดุจสนโบราณยกชายเสื้อคลุมขึ้น แล้วก้าวฉับ ๆ ไปยังเบื้องพระพักตร์