เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สวีซู่มองอาหารบนโต๊ะที่มิได้แตะต้องแม้แต่น้อย ในใจร้อนรนดั่งไฟสุม มือที่โอบกอดนางไว้สั่นเทาเล็กน้อย
“อาเฉียว เจ้ามีอะไรกันที่อยากกินเป็นพิเศษหรือไม่ เปรี้ยว หวาน หรือว่าเผ็ด เจ้าเพียงเอ่ยปากมา ข้าจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินไปหามาให้เจ้า หากรังเกียจว่าพ่อครัวในจวนเราโง่งม จวนของท่านแม่ยังมีพ่อครัวหลวงที่พามาจากเจียงหนานและชวนสู่ไม่น้อย ข้าจะไปขอตัวมาให้เจ้า ดีหรือไม่”
หนานเฉียวส่ายหน้าอย่างอ่อนล้าเล็กน้อย ศีรษะซุกไซ้เข้าไปในซอกคอของเขา “คืนนี้กินไม่ลงจริง ๆ เจ้าค่ะ สามีอย่าได้กังวล นี่เป็นเรื่องปกติ คืนนี้พักผ่อนก่อน ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้เช้าหิวแล้ว กระเพาะอาหารอาจจะเปิดรับเอง”
เมื่อเห็นนางเซื่องซึมไร้จิตวิญญาณอย่างแท้จริง สวีซู่จึงมิกล้าฝืนใจอีก ยอมตามใจนางให้ยกสำรับเย็นออกไป
สองสามีภรรยาประคองกันเข้าไปยังห้องด้านใน