ตอนที่ 86 เจ็บกลางอกยิ่งนัก

ย่างเข้าสู่เดือนเหมันต์ ลมและหิมะในเมืองเปี้ยนจิงทวีความหนาวเหน็บขึ้นทุกวัน

ครรภ์ของหนานเฉียวมีอายุได้สองเดือนแล้ว

เพราะครรภ์นี้ ทุกวันนี้พอสวีซู่ออกเวรก็รีบร้อนมุ่งหน้ากลับบ้าน กลับถึงเร็วกว่าเดิมขึ้นทุกวัน

วันนี้เพิ่งจะพ้นยามเว่ย สวีซู่ก็ผลัดเปลี่ยนเป็นชุดลำลองเรียบร้อย อยู่ในห้องอุ่นที่จุดไฟจนอบอุ่นสบาย กำลังถือกระจกส่องหน้าส่องให้หนานเฉียวอยู่

หนานเฉียวลูบแก้มที่เริ่มจะอวบอิ่มขึ้นมาบ้างของตนเอง เม้มริมฝีปากแย้มยิ้มพลางกล่าวว่า

“สามี ทุกวันนี้งานราชการในสำนักตรวจการของท่านว่างเว้นถึงเพียงนี้เชียวหรือ กลับมาแต่หัววันเช่นนี้ทุกวัน หากถูกเพื่อนร่วมงานของตนเองยื่นฎีกากล่าวโทษเข้า เล่าลือออกไป ดูซิว่าหน้าตาของท่านจะเอาไปวางไว้ที่ใด”

สวีซู่วางกระจกลงด้านข้าง ฉวยโอกาสนั้นกุมมือของนางเข้ามาซุกไว้ในอุ้งมือเพื่อให้ความอบอุ่น เอ่ยเสียงเรียบว่า “งานราชการใหญ่เทียมฟ้า ก็ไม่อาจสำคัญล้ำหน้าเจ้ากับลูกไปได้ หากมีพวกไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือคิดจะยื่นฎีกาขึ้นมาจริง ๆ ขุนนางผู้นี้จะช่วยขัดเกลาสำนวนฎีกาให้เขาก็แล้วกัน”